Goodbye South Sudan

Het zit erop. Maandag stap ik in het vliegtuig naar huis en ik laat Zuid-Sudan voorlopig achter me. Ruim 3 jaar en het is even genoeg. Tegelijk heb ik Zuid-Sudan in mijn hart gesloten. Wat een bijzondere plek met mooie mensen en prachtige schepping. Ik heb zoveel geleerd van hen en met ze gelachen en gehuild. Ik heb genoten van het werk in dit land vol uitdagingen en ik zal mijn tijd hier niet zomaar vergeten!

De afgelopen maand zat nog even vol met 3 reizen naar verschillende afgelegen locaties en dit was een goede afsluiting van mijn tijd hier. Hoe het leven er hier veelal uitziet kwam duidelijk naar voren. Ik heb nog even veel mooie dingen gezien.

Zo heb ik genoten van de prachtige schepping, enorm mooie zonsop- en ondergangen en bijzondere vogels.

Vissen in de modder   Zonsondergang

Het luisteren naar de hartslag van een foetus, het zien van een 2 dagen oude gezonde tweeling (thuis geboren, zonder professionele hulp).

Pasgeboren tweeling
Verlegen kinderen die me toch een hand durven te geven. En kinderen die me elke 2 minuten de hand willen schudden en die dansend achter me aanlopen.

Handje schudden   Dansende kinderen

Gezondheidswerkers die maanden zonder salaris toch doorgewerkt hebben om hun eigen mensen te helpen en ontzettend leergierig zijn en graag tot laat nog door ons getraind worden, zodat ze hun gemeenschap beter kunnen dienen.

Training   Training

Naast al het moois heb ik in de afgelopen weken ook de kwetsbaarheid van het leven hier in de ogen gekeken. Zoals het zien van mannen met wonden van geweerschoten die terugkomen van gevechten. Ze lopen met hun wonden toch maar even 4 dagen naar de dichtsbijzijnde kliniek…

Of het kliniekbezoek van een vrouw met een enorme borstwond, misschien borskanker of een tuberculose zweer. Er is niets aan te doen hier en een ziekenhuis is te ver weg voor haar. Ze geeft geen kik als we de wond verzorgen en verbinden.

De kinderen die opgroeien in een land vol oorlog, geweren namaken en met lege en volle geweerhulsen spelen.

Speelgoed geweer   Een geweer gemaakt!

En dan een 3 jarig jongetje met gecompliceerde malaria én een longonsteking, de medicatie was niet sterk genoeg voor hem. Drie dagen later vloeide het leven onder onze handen uit hem weg. De locale medische staf die vol bewogenheid de moeder helpt om het kleintje te begraven zegt tegen ons dat dit bij het leven hoort hier. Het doet me denken aan Job, die zegt: “The Lord gave and the Lord has taken away; may the name of the Lord be praised”.

Middenin deze kwetsbaarheid komt voor mij juist ook de enorme veerkrachtigheid van deze mensen naar voren. Ze zijn sterk en ze gaan door met leven, ondanks de oorlog, ondanks het verdriet. Ze zingen, huilen, lachen en zien uit naar de dag dat vrede komt. En ik bid met ze mee voor die dag.

Het leven gaat door
Posted in Persoonlijk, Werk | 17 Comments

Immanuel

Precies 1 jaar geleden, op 15 december 2013, sloeg de vlam in de pan en vandaag de dag zitten we nog volop in deze crisis / burgeroorlog in Zuid-Sudan. Vandaag kijk ik naar een prachtige zonsondergang en vliegen mijn gedachtes terug naar die dagen.

Op die zondag de 15e vierden we met een groepje mensen advent, we keken uit naar de Immanuel, de God die met ons is. We dachten na over vrede, liefde en hoop. Dezelfde avond begonnen de gevechten in Juba. Een paar dagen lang zaten we opgesloten in ons huis, onder het voortdurende geluid van beschietingen. Soms dichtbij, soms ver weg. Een paar uur werd door gebracht in onze ‘safe room’, een extra beveiligde kamer met stevige deuren, midden in het huis (zodat het omringd is door een dubbel aantal muren), met alle communicatie apparatuur en een voorraad eten en drinken. Op woensdag wat meer kalmte en konden er 10 van onze collega’s op weg naar Nairobi. Op donderdag werd de schade voor mij pas goed zichtbaar. Een onderzoek naar wat voor een nood er was ontstaan in Juba. Meer dan 20.000 mensen die naar de VN basissen gevlucht waren voor hun veiligheid en letterlijk niets hadden, geen eten, geen drinkwater, geen schuilplaats voor de hete zon, geen sanitaire voorzieningen. En op donderdagavond waren er zoveel geruchten over mogelijke nieuwe gevechten dat we besloten de volgende dag het land te verlaten. De hele nacht werkten we aan het voorbereiden van ons vertrek en op vrijdag was het een lange dag wachten op het vliegveld voor onze vluchten. En zo zat ik plotseling op zaterdagochtend in NL aan de eettafel te ontbijten en deed het vuurwerk dat buiten werd afgestoken mij wel eventjes inwendig ineenkrimpen.

Intussen vonden er op meerdere plekken van het land hevige gevechten plaats. In een paar weken vielen er duizenden slachtoffers (de officiële aantallen zijn nog steeds niet bekend) en waren er meer dan een miljoen mensen ontheemd. De verwoestingen zijn ontelbaar en tot op de dag van vandaag wordt er nog steeds gevochten.

En dit jaar bereiden we ons weer voor op Kerst, de komst van Immanuel. Ik kijk terug op dit jaar en zie dat ondanks alles God met ons is geweest, Hij heeft zoveel zegeningen gegeven midden in de ellende waarin dit land zich bevindt en ons bescherming gegeven, keer op keer.

Deze week bereiden we ons voor op de kerstconferentie met ons team, met als thema ‘United for Gods glory’. Dit jaar heeft ons dichterbij elkaar gebracht en we zien uit naar meer van deze eenheid in een verdeeld land. Het lied dat we tijdens de kerstconferentie gaan zingen is ‘Never Once’ en past goed. Never once did we ever walk alone. Hij is met ons.

Never Once
Standing on this mountaintop
Looking just how far we’ve come
Knowing that for every step
You were with us

Kneeling on this battle ground
Seeing just how much You’ve done
Knowing every victory
Is Your power in us

Stars and struggles on the way
But with joy our hearts can say
Yes, our hearts can say

Never once did we ever walk alone
Never once did You leave us on our own
You are faithful, God, You are faithful

Sunset in Juba
Posted in Persoonlijk | 3 Comments

Broeder Paul

Afgelopen week ontmoette ik een verpleegkundige genaamd Paul en ik dacht terug aan de dagen dat ik als verpleegkundige in Nederland in het ziekenhuis werkte. Hoe ontzettend anders is zijn leven vergeleken met dat van mij, terwijl we toch allebei hetzelfde beroep uitoefenen!

Broeder Paul woont momenteel in een klein dorp met zijn vrouw en kinderen. Zijn huis bestaat uit twee kleine tukuls (hutjes van klei met een rieten dak) en zijn koe heeft hij ondergebracht bij familieleden, omdat hij zelf geen plek heeft om de koe ‘s nachts te houden. Op de plek waar hij woont, wonen namelijk ook zijn moeder en broer met vrouw en kind.

Ik heb maar een paar glimpjes van zijn levensverhaal gehoord en durfde niet zo goed verder te vragen. Voor de burgeroorlog hier begon in december 2013 had hij een goede baan als verpleegkundige bij een oliebedrijf, hij kreeg goed betaald en kon daarmee zijn familie onderhouden. In de eerste maanden van de oorlog heeft hij moeten vluchten en is hij terug gegaan naar waar hij is opgegroeid.

Het dorp waarin hij woont is het centrum van de omgeving, te vergelijken met gemeente Barneveld. Alhoewel… die paar hutjes bij elkaar, kan ik dat een dorp noemen? Tja, de leiders van deze gemeente zijn allemaal hier gevestigd en daarnaast staan er twee kerkjes (in hutvorm), is een half afgebouwde school en staat er een kliniek.

Een kliniek… het klinkt mooi en het gebouw is ook zeker prachtig! Maar omdat broeder Paul in een gebied woont waar de oppositiepartij aan de macht is, ligt alles stil. De overheid betaald geen salaris voor deze mensen en medicijnen kunnen hun niet bereiken. Alle handelswegen zitten dicht. Zo is er ook geen markt, er is letterlijk niets te koop (op een kip na), geen eten, geen zeep, niets.

Broeder Paul is blij dat wij er zijn, maar onder de glimlach van broeder Paul zie ik veel stress en gespannenheid. Hij heeft een beetje opgepofte wangen en mijn collega zegt dat dit een combinatie is van teveel drank en te weinig eten. Elke avond drinkt hij, om zijn ellende te vergeten.

Drie weken geleden is het 10 jaar oude zoontje van zijn broer overleden aan meningitis. De moeder van het jongetje was er niet eens bij, ze was naar een andere plaats gegaan. Broer Paul verteld dat ze nog niet terug is en niet goed weet hoe hij haar onder ogen moet komen, want hij is de hoogst opgeleide gezondheidswerker in de omgeving en hij heeft zijn neefje niet kunnen redden. Ze kwam terug terwijl wij daar waren en hoorde toen pas van hem dat haar kind dood was. Één simple injectie met ceftriaxone had waarschijnlijk zijn leven kunnen redden, maar er waren geen medicijnen. En wij kwamen voor dit jongetje te laat…

We hebben een vliegtuig vol medicijnen gebracht en broeder Paul is ontzettend blij. Het dorp loopt uit en iedereen helpt om de medicijnen naar de kliniek te brengen. Meerdere mensen zeggen het tegen ons: “We hebben nieuwe hoop, omdat jullie medicijnen hebben gebracht. Door jullie zullen niet al onze kinderen sterven.” Broeder Paul doet wat hij kan om patienten te behandelen in de kliniek, er is geen dokter en hij moet het doen met de beperkte behandelmogelijkheden die hij heeft. Het is moeilijk om gemotiveerd te blijven, andere gezondheidswerkers komen hem niet elke dag helpen, omdat ze niet betaald krijgen. Toch gaat het werk door en zo behandelen we ‘s avonds laat een vrouw voor een schorpioenenbeet. We zien overdag een man met lepra en overleggen met ons kantoor in Juba hoe we medicijnen voor hem hier kunnen krijgen. Ook is er de volgende dag een klein meisje met ernstige longontsteking en gelukkig zien we haar binnen 24 uur na het starten van de behandeling opknappen.

Als wij na een paar dagen weer weggaan, blijft broeder Paul achter om ‘zijn’ mensen in leven te houden.

Posted in Werk | 5 Comments

Hoogtepuntjes

In deze blog aan de hand van foto’s een aantal hoogtepunten van de afgelopen periode.

Om te beginnen de vakantie, begin september ben ik 2 weken in Uganda geweest met als belangrijkste daarvan het bezoek van mams:

Ma op bezoek!
Gezellig

We hebben een rit op de boda boda (bromfiets) door de stad Kampala overleeft en veel van de stad kunnen zien:

Op de boda boda
Door de drukke stad

Één van onze verblijfplaatsen was een prachtige plek aan de Nijl, die zijn oorsprong heeft in Uganda:

Ons verblijf
Heerlijk uitrusten

Alle tijd om uit te rusten, te lezen, te eten, te praten, te bidden, te slapen, na te denken, etc.

Relaxed
mooi uitzicht

En natuurlijk heeft vooral mams veel vogeltjes gespot en op de camera gevangen. De meest bijzondere was toch wel Meneer en Mevrouw de Uil met babies.

Meneer de Uil
Uilskuikens

Intussen ben ik alweer een paar weken aan het werk en daar heb ik hard geprobeerd het vakantiegevoel vast te houden door twee weken te kamperen aan de rivier de Sobat. Vanwege de vele muggen zit er niets anders op dan om half 8 (als het donker wordt) je tent in te rennen en een lange nacht te slapen. Vroeg opstaan om de zonsopgang te zien was dan ook geen probleem!

De Sobat rivier
Het kamperen zelf was een gezellige boel samen met collega’s van 2 andere organisaties:

Kamperen
En wat geroosterd wildvlees kon daarbij niet ontbreken: antilope

Antilope
Ook geniet ik erg van het zien en ervaren van het ‘normale’ leven in zo’n dorpje met tradionele hutjes. De kinderen die óf juist voor me wegrennen van angst óf juist naar me toerennen uit enthousiasme om een blanke te zien. De moeders die druk bezig zijn met het fijnmalen van sorghum om te koken. Het geloei van de loslopende koeien en het dragen van laarzen om door de modder te kunnen komen (en tegelijk een goede manier om de koeievlaaien te omzeilen). De mensen die (ja, naakt) in de rivier baden, water halen, de was doen of vissen. De geuren van het verbranden van koeiemest (om de vliegen weg te jagen) of van geroosterde maïskolven. Allemaal niet zo gemakkelijk in foto’s te vangen, misschien kun je een keertje op bezoek komen om het ook te ervaren?

Koeien
Traditionele levensstijl

 

Posted in Persoonlijk | 11 Comments

Wie het kleine niet eert, is het grote niet weerd.

Niet alles is zo vanzelfsprekend als het lijkt, zeker niet als het om logistiek gaat. De kleine dingetjes doen er wel degelijk toe en een onvoorzien probleem hierin kan soms ineens veel werk veroorzaken. Daarom vandaag een verhaal over een kleine vierkante doos van 14kg.

Het verhaal van de doos begint op een zonnige zaterdag, een dag dat er een heel lang weekend vol met rust voor me lag. Maar in een emergency response team moet je op alles voorbereid zijn. We kregen een oproep om zo snel mogelijk te gaan helpen met een vermoedelijke mazelenuitbraak in een gebied met een enorm hoge ondervoedingsgraad. De voorbereidingen begonnen volop, maar niet zonder de nodige uitdagingen. Zo was het nog even lastig om bijvoorbeeld de vaccinaties vrijgegeven te kunnen krijgen. Uiteindelijk kon het team op vrijdag naar Chotbora en zouden de vaccins en andere spullen hun op maandag volgen.

Vanwege het feit dat de vaccins onder de 10 graden moeten blijven en het in dit land niet zo makkelijk te regelen is, moest ik op de zondag voor de vlucht de vaccins en wat andere dingen ophalen. En daar was ie dan: de doos! De doos ging met mij mee in de auto naar kantoor en de volgende ochtend vroeg mocht ik deze doos (en de vaccins) persoonlijk over het vliegveld naar de helikopter toe rijden. Nadat ik er persoonlijk op toegezien had dat deze doos in de helikopter terecht kwam, was er weinig aan mij dat er aan twijfelde dat het zijn bestemming zou bereiken.

Niets is minder waar, een paar uur later later kwam het telefoontje dat de helikopter niet naar Chotbora en terug kon vliegen (vanwege een vliegveld dat vroeg dicht ging). De vaccins opgehaald om ze koud te bewaren, maar alle ander spullen bij deze organisatie gelaten, omdat het zo snel mogelijk alsnog vervoerd zou moeten worden. De volgende dag misschien? Nee, de helikopter was al volgeboekt. Dan hopelijk op woensdag, want het team in Chotbora zit intussen te wachten om aan het werk te kunnen. Helaas, pas op donderdag kon een nieuwe poging gedaan worden. Voor ons betekende dat gedoe met het verversen van koelelementen e.d., maar dat was allemaal wel te regelen.

De vraag uit het veld kwam een halfuurtje nadat de helikopter de spullen in Chotbora had afgeleverd: “Waar is de doos?” Zonder deze essentiele doos met water voor injecties kan je geen vaccinatie campagne starten en na een hoop gezoek bleek deze doos dus niet gebracht te zijn. Mijn zoek- en puzzeltocht begon daar. De meeste telefoontjes die ik in de volgende dagen voerde, gingen over deze doos (of de vervanging ervan). Is de doos in de helikopter achtergebleven? Nee. Is de doos op in Mathiang afgeleverd, een plek waar een andere organisatie met een soortgelijke interventie aan de slag is? Nee. Echt niet? Nee. Is de doos achtergebleven op het kantoor bij de organisatie die voor het vervoer zorgde? Nee, zij konden de bewuste doos niet vinden. Kunnen we zelf komen kijken in jullie magazijn? Ja, prima. Maar ook wij konden geen doos vinden.

Intussen was er al wel een reddingsactie op gang gezet om het vaccinatieteam toch zo snel mogelijk aan de slag te kunnen zetten. Er kon water voor injecties geleend worden uit Mathiang. Één dag heen en één dag terug lopen. De vervanging van dat water kon dan vervolgens rechtstreeks naar Mathiang gevlogen worden.

Anderhalve dag na vermissing kwam het telefoontje: de doos is gevonden bij de organisatie die de spullen vervoerd, of ik kon komen om de doos te identificeren. Dus op zaterdagmorgen stond ik bij ze op de stoep – maar de juiste mensen waren niet aanwezig. Maandagochtend een nieuwe poging en wat bleek: de doos was voor een tweede keer kwijt… aaaargh!

Sommigen van mijn collega’s begonnen eraan te twijfelen of deze doos echt wel bestond, ondanks dat ik iedereen al 10x uitgelegd had hoe de doos eruit zag, had niemand deze doos met eigen ogen gezien. Aan het einde van de middag bleek ik gelukkig toch niet mijn verstand te hebben verloren en hier is het bewijs:

De doos is terug!
En nu hoog tijd voor vakantie…

Posted in Werk | 7 Comments

Mensen en Modder

Dat waren de 2 hoofdingrediënten van de afgelopen week. Het leek een beetje op een bijenkorf van mensen in een moerasland. En dat terwijl ik juist naar een vreselijk onbereikbaar gebied gevlogen was, met een klein stuk gras om de helikopter te laten landen en nog geen 4 hutjes in zicht.

Samen met het wereldvoedselprogramma (WFP) en een team van Unicef zijn we aan de slag geweest om een interventie op te zetten. WFP vloog naar dit gebied om daar een voedseldistributie te doen, volgens zeggen verbleven er hier namelijk duizenden ontheemden, gevlucht voor gevechten in hun eigen leefomgeving. Voor zo’n voedseldistributie is het ‘t beste om het hele gezin te laten komen, zodat je weet hoeveel mensen je van voedsel moet voorzien. Deze registratieperiode is voor andere organisaties een uitstekende kans om deze mensen te helpen met andere voorzieningen, want iedereen hierop af, iedereen wil zoveel mogelijk voedsel krijgen.

Het resultaat: duizenden mensen in de rij. En ik overdrijf niet, het gonsde van de mensen.

Stap 1: registratie met je gezin – aangeven hoeveel gezinsleden je bij je hebt, allemaal een pink in de inkt (zodat je niet stiekum nog een keer kunt komen) en dan het ontvangen van je kaart om na een week je eten op te kunnen halen. In 4 dagen zijn er meer dan 22.000 mensen langsgekomen.

Stap 2: kinderbescherming – ben je kinderen ‘kwijtgeraakt’ tijdens dit conflict? Of bestaat ‘jouw’ gezin uit een kind met zijn/haar broertjes en zusjes? Ruim 260 kinderen werden opgegeven als gescheiden van hun ouders. Tijdens de gevechten of tijdens het vluchten zijn ze ergens anders terecht gekomen..

Stap 3: vaccinaties – er werd in dit gebied melding gemaakt van verdachte gevallen van mazelen en dus erg belangrijk om de kinderen tegen deze dodelijke ziekte te beschermen. Alle kinderen tussen 6 maanden en 15 jaar kregen een vaccinatie. Daarnaast een goede mogelijkheid om alle kinderen onder de 5 jaar ook een polio vaccinatie te geven. (Dit was ‘ons’ onderdeel).

Stap 4: (onder)voeding – kinderen en zwangere vrouwen werden hier onderzocht op ondervoeding, ook kregen de kids gelijk wat vitamine A (waar vaak een gebrek aan is) en een ontwormingstabletje. Zo’n 19% van de kinderen bleek matig tot ernstig ondervoed en dezelfde week is er een start gemaakt met de behandeling van de ernstig ondervoede kinderen.

Stap 5: onderwijs – hier konden kinderen zich inschrijven voor school. Daarnaast werden er in hetzelfde gebied tenten opgezet en onderwijsmaterialen ingevlogen. De school startte een paar dagen later.

Stap 6: water en sanitatie – voor de meest kwetsbare (in dit geval de gezinnen met ondervoede kinderen) werd voorzien in zeep, emmers en zakjes poeder om het drinkwater te reinigen. Ook werd voorlichting gegeven over hygiëne.

Het klinkt haast wel gemakkelijk, ‘even’ langskomen voor registratie en andere voorzieningen. Maar voor deze mensen is het niet niks, de meeste mensen moeten uren lopen met hun gezin met kleine kinderen. Daarna is het voor velen een heel aantal uren wachten op je beurt. In de rijen kan een klein beetje onrust al snel zo’n paniek veroorzaken dat iedereen ineens opspringt en wegrent (de gevechten die ze meegemaakt hebben liggen nog vers in hun gedachten). Voor sommigen is het pech, ze komen die dag niet aan de beurt en moeten nog een extra nacht doorbrengen onder een boom. En dan is het ’t regenseizoen. Op de tweede dag begint het aan het begin van de middag te regenen en het houdt niet meer op. Ik lig ’s nachts in mijn droge tent te luisteren naar het tikken van de regendruppels en denk aan al die mensen die met hun (kleine) kinderen buiten in de regen ‘slapen’. De volgende dag is het hele gebied één grote modderpoel. Iedereen staat geduldig en verkleumd te wachten op hun beurt. Voedsel is belangrijker dan een beetje modder, regen en kou.

Een paar dagen later beginnen de ‘food drops’ – deze keer geen regen, maar zakken met voedsel die uit de lucht komen vallen!

Posted in Werk | 9 Comments

Reden voor feest?

Het nieuwste land ter wereld viert haar verjaardag! Het is Onafhankelijkheidsdag in Zuid-Sudan. Maar hoe onafhankelijk is het eigenlijk? Is deze dag het vieren waard?

Op 9 juli 2011 werd Zuid-Sudan officieel een eigen land en was het toneel van één groot feest. Eindelijk, na tientallen jaren burgeroorlog en geruzie met het noorden werd Zuid-Sudan een eigen land. Vreugde en hoop voerde de boventoon – een nieuwe eenheid was gevormd en er was eindelijk vrijheid.

Toch zeiden de sceptici toen al dat dit niet lang stand zou houden en ook werd er vorig jaar alweer gespeculeerd hoe lang het nog goed zou gaan. Uiteindelijk bleken zij gelijk te hebben en op 15 december 2013 kwam het tot een gewelddadige uitbarsting in Juba en verspreidde het conflict zich snel over het hele land. Nu hebben we het over een burgeroorlog. Intussen staat Zuid-Sudan op de nummer 1 van fragiele staten en bijna helemaal onderaan op de Global Peace Index. Sinds december zijn er meer dan een miljoen mensen die hun huizen ontvlucht zijn en er wordt geschat dat meer dan 10.000 mensen omgekomen zijn. Het einde lijkt nog niet in zicht, de vredesbesprekingen zijn gepauzeerd en er zijn nog geen goede oplossingen gevonden.

Vandaag is dus een dag met gemixte gevoelens. Sommige van mijn Zuid-Sudanese collega’s gaan deze dag wel vieren en wensen ons een ‘Happy Independence Day’, anderen blijven liever de hele dag binnen en bidden dat het een rustige dag blijft zonder problemen. En ik denk aan mijn collega’s die gevlucht zijn naar buurlanden, voor wie het niet veilig is om terug te komen en ze daarom niet meer voor ons kunnen werken.

Vandaag blijf ik in huis, we hebben besloten dat het veiliger is vandaag niet de straat op te gaan. Naar aanloop van deze dag zijn er meer spanningen en we hopen dat er geen nieuwe gevechten zullen ontstaan hier in Juba. Ik voel me dan ook alert en let op de geluiden om mij heen. Eigenlijk vind ik het maar irritant en heel egoïstisch denk ik: ik heb even geen zin in nieuwe onrusten, laat het alsjeblieft allemaal rustig blijven vandaag.

Ik ben duidelijk niet in een feeststemming. En toch. Tegen beter weten in hoop ik dat het op de één of andere manier nog goed zal komen, er een vernieuwde eenheid gevormd kan worden en dit land (weer) een nieuwe start kan maken. Volgend jaar misschien een feestje?

Onafhankelijkheid
Posted in Persoonlijk | 6 Comments

De grens bereikt

Tally Sheet
Mijn dag is erg lang geweest en ik zit nu nog tally sheets bij elkaar op te tellen. Mijn ogen vallen bijna dicht boven het papier en ik moet regelmatig opnieuw beginnen met tellen. Het is duidelijk: mijn grens is bereikt, ik moet er een einde aan breien voor vandaag…

Twee weken geleden was ik in Renk. Ook hier is intussen gevochten en mensen zijn gevlucht naar de grens met Sudan. Daar zijn velen van hun gestrand, zonder geld om een visum te kopen en te vluchten naar een land waar ze niet thuis horen en waar ze een paar jaar eerder uit weggestuurd zijn. Ze hebben letterlijk de grens bereikt en kunnen niet verder.

Er is teveel gevochten
De crisis in Zuid-Sudan duurt nu al 6 maanden. Er zijn zoveel mensen omgekomen, families uit elkaar gerukt, mensen gevlucht. Het is nu wel een keer genoeg, maar het is nog niet over. Honger ligt op de loer en is voor velen al een realiteit. De dodelijke ziekte cholera is uitgebroken in Juba en besmet elke dag meer mensen. Het regenseizoen is begonnen en mensen leven op sommige plaatsen letterlijk kniediep in de modder. De grens is meer dan bereikt. De grens is overschreden.

En daar zit ik dan, met mijn tally sheets…

Soms word ik moe van deze plek en dan vraag ik me af of het eigenlijk wel zinvol is dat ik hier ben, heb ik echt wel wat toe te voegen? Er is zoveel moeite en nood, maar mijn dagen zijn soms gevuld met dingen die helemaal niet levensreddend zijn en nutteloos lijken. Iedereen kan wel tally sheets bij elkaar optellen, daarvoor hoef ik mijn energie niet te verspillen… toch?

Maar dan herinnert God mij eraan dat ik bewust of onbewust iets van voor Hem kan doen. Zo ontmoette ik vorige week Nunu. Er staat een zelfverzekerde vrouw voor me en ik herken haar bijna niet. Alleen door de naam vraag ik me af of dit dezelfde Nunu is als de persoon die ik meer dan 1,5 jaar geleden ontmoette. En dat was op zo’n dag als vandaag – ik was lopend onderweg naar een vergadering waar ik niet zoveel zin in had. Nunu sprak me aan op straat, in het Engels – dat gebeurde niet zo vaak in Renk. Ze vroeg me ‘how are you’. Ik had geen zin om met haar te praten en wilde haar negeren en gewoon doorlopen. Maar beleefdheid weerhield me ervan en ik groette terug. Ze vroeg vervolgens om werk (schoonmaken? Koken?) en ik scheepte haar af, want we hadden net 1 van de andere schoonmakers ontslagen vanwege een overschot aan hulp. Ze wees me haar huis aan en zei dat ik haar daar kon vinden. Ik weet nog precies wat ik dacht: ‘het heeft helemaal geen zin om me dat te vertellen, we hebben toch geen werk’ en het maakte me zelfs een beetje geïrriteerd. Ik liep verder, want ‘anders zou ik te laat komen voor mijn vergadering’.

Gods had een ander plan. De volgende dag hadden we plotseling toch een extra schoonmaker nodig, ik nam mijn collega mee naar Nunu’s huis en dezelfde dag had zij een baan. Een vrouw die zich duidelijk klein en onzeker voelde, ontzettend bang was om iets verkeerd te doen. Ze liet tijdens één van de dagen dat ze aan het werk was iets vallen en huilde ervan, ze was zo bang om haar baan kwijt te raken.

Ze werkt nu voor Medair in een kliniek aan de grens met Sudan. Ze is zelf één van diegenen die teruggekeerd was uit Sudan en nu weer uit Renk weggevlucht is naar de grens. Maar ze heeft een baan, ze kent God en ze is hoopvol. Ze herkent me meteen en bedankt me: ‘Jij hebt me een baan gegeven, door jou heb ik een inkomen en kan ik voor mijn familie zorgen, ik dank God elke dag voor jou en bid voor je’. Met tranen in mijn ogen kijk ik naar Nunu en denk ik terug aan die dag dat ik haar op straat probeerde voorbij te lopen.

God weet het beter. God verlegt grenzen. En ook als ik geen bewogenheid heb, heeft Hij het wel. Zolang ik hier ben, wil ik me door Hem laten gebruiken. Met of zonder tally sheets.

 “Mijn plannen zijn niet jullie plannen, en jullie wegen zijn niet Mijn wegen – spreekt de Heer. Want zo hoog als de Hemel is boven de aarde, zo ver gaan Mijn wegen jullie wegen te boven, en mijn plannen jullie plannen.”

Posted in Persoonlijk, Werk | 9 Comments

Een rustiger Malakal

Intussen ben ik bijna 2 weken in Malakal geweest en het was goed om deze plek weer te zien! De vorige keer was dit het terrein van gevechten en verwoestingen. De situatie is heel anders nu en wat verbeterd, maar tegelijkertijd nog verre van ideaal!

Er leven nog steeds meer dan 15,000 mensen in de VN basis en het regenseizoen maakt het ze niet gemakkelijk. Ze leven hutje mutje op elkaar en bij een goede stormbui waaien er vaak daken weg en overstromen hun onderkomens.

Storm

Malakal VN basis
Intussen wordt er hard gewerkt aan het verbeteren van hun omstandigheden. Zo werkt ons team bijvoorbeeld aan het verbeteren van de latrines. Daarnaast wordt de VN basis uitgebreid – voorbereidingen worden getroffen voor de relocatie van een groot aantal ontheemden, om ze wat meer leefruimte te geven en sommigen te verplaatsen naar een wat droger gebied.

De latrines

De nieuwe plek voor ontheemden
Malakal stad is nog steeds leeg, overdag komen er wel mensen, maar er woont niemand. Verderop aan de overkant van de rivier (ongeveer een half uur met de boot) voelen mensen zich veiliger. Daar is ineens een heel levendig, overvol dorp te vinden. In plaats van een kleine groep inwoners leven er nu meer dan 20.000 mensen. Het is een groot contrast: een lege stad tegenover een overvol dorp – maar erg goed om te zien dat het leven daar verder gaat!

Levendig

De ontheemden
Wij hebben hier met het gezondheidsteam de kliniek bezocht. We hadden gehoord dat ze misschien ondersteuning konden gebruiken. Ze hadden gelukkig genoeg staf van de overheid (veel mensen uit Malakal stad) en de kliniek was open! Er was een gebrek aan wat medicatie, dus we hebben ze wat meer gebracht. Verder kwam de organisatie die de gezondheidszorg officieel ondersteunt in deze gebieden afgelopen week en zij kunnen de kliniek nu verder ondersteunen. Wij gaan dus met ons team weer terug naar Juba, om zo mogelijk snel ergens anders aan de slag te kunnen!

Posted in Werk | 5 Comments

Even de knop omzetten

Oftewel: genieten van een rustperiode/vakantie! Intussen ben ik weer terug in Juba, maar de afgelopen 2 weken heb ik doorgebracht in Kenia. Heerlijk niets doen. Aan de hand van wat foto’s met een beschrijving eronder iets meer info.

Onderweg
In het vliegtuig van Juba naar Nairobi. Was het vliegtuig eten altijd al zó lekker? Het genieten begint al!

Het strand
Strand! Na één dag in Nairobi doorgevlogen naar de kust. De temperatuur is perfect, niet te heet en niet te koud (voor jullie waarschijnlijk iets te heet). Heerlijk zwemweer.

Uitzicht vanaf guesthouse
Het uitzicht vanaf ‘t guesthouse – het stand ligt op 2 minuten lopen

'special needs' krab
Verveling is onmogelijk. Na al het zwemmen, op het strand liggen, lezen en eten is er altijd nog het observeren en fotograferen van de krab. Vooral deze ‘special needs’ krab is gemakkelijk op de foto te zetten.

Even bijkomen
De enige ondernomen activiteit – een lange wandeling langs het strand in de richting van het stadje. Onderweg is het wel eventjes nodig om pauze te nemen voor een koud drankje in een luxe resort en de terugweg natuurlijk weer.

Het regenwoud
Na 5 dagen strand doorgevlogen naar het regenwoud aan de andere kant van het land. Een heel andere omgeving, maar niet minder mooi of rustgevend! (op de mieren aanvallen na, ze bijten hard…)

Thee op de veranda
Dit christelijke retraite centrum is nogal luxe (en onbetaalbaar als je geen ‘missionairy rates’ krijgt) – dat is wel te merken. Hoogstaand eten en ik moet me netjes gedragen en mijn deftigste Engels gebruiken tijdens de maaltijden… De ‘afternoon tea’ wordt naar ons toe gebracht, geserveerd bij het huisje – met natuurlijk een dikke plak cake erbij.

Luxe plekje
Het huisje met veranda. Heerlijk om eventjes te ontspannen. Of eigenlijk 3 volle dagen te ontspannen – net als aan het strand heb ik ongeveer niets gedaan. Hier geen krabben, maar 1.000 vogeltjes met prachtige geluiden en wat apen.

De vakantie zit erop
Deze gezichtsuitdrukking geeft goed weer wat ik dacht over het beëindigen van deze vakantie…

Posted in Persoonlijk | 6 Comments